मला जगायचंय !

पुन्हा कधी तरी जाग आली ..... शरीर कशात तरी गुंडाळलेले .....हळू हळू नजर वर केली मला कळून चुकले मी इस्पितळात आ. य. सी. सी. यु. मध्ये आहे फक्त डोळ्यांची हालचाल शक्य ... डोक्यात विचारांचे काहूर माजलेले.... डोक्यात घणांचे घाव पडतायत.....
घरुन निघालो तेव्हाच रेनकोट घालायला हवा होता माझी बाईक पुलावर आली आणि पाऊस तांडव करत बरसू लागला. बाईक बाजूला उभी करून डिकीत ठेवलेला रेनकोट काढेपर्यंत मी साफ भिजून गेलो होतो......
तेवढ्यात मागून रो रो करीत येण्यारया ट्रकचा आवाज ......अरे हे काय मी अलगद हवेत तरंगतोय ..... माझी बाईक ची सुद्धा तीच गत..... मग विजेच्या खांबाला मीठी मारली खांदा, छाती बधीर.... तिथून खाली डिव्हायडरवरिल दगडावर डोके आणि मग पाठ आपटली .....संपूर्ण शरीतर विजेचा कल्लोळ, जणू आकाशातील वीज माझ्या शरीरात घर करून राहिलीये.... अणुंकुचीदार सुई टोचल्या प्रमाणे पाऊस शरीरात खोलवर घुसत होता .... कपड्यावरील चिखल आणि रक्त साफ धुवून काढत होत .... जोरात किंकाळी मारावी असे वाटत होत पण नाही शक्य झाले....निपचित पाठीवर पडून किती वेळ झाला कोणास ठाऊक.
कोणीतरी हाताला धरतय मनगट दाबतय …
"नाडी अजून मंद आहे."
" हो सर रात्री दोनदा डोळे हि उघडले होते पण थोडाच वेळ, पुन्हा ग्लानी आली."
" ठीक आहे. बहुतेक पुढचे १ ० / १ २ तास वाट पहावी लागेल मग धोका नाही. "
हे देवा! ते काय म्हणतायत म्हणजे अजून मृत्यूशी झुंज चालू आहे म्हणायची तर !
अरे हे काय अजून हि मी इस्पितळातच…. पण आता चांगले कळायला लागलय …. ती काय दरवाजाच्या काचेतून माझी पत्नी माझ्याकडेच डोळे लावून बसली आहे. रडून रडून तीचा चेहरा लाल झाला आहे तिचे डोळे सुजलेले दिसत आहेत…किती दिवस ती तिथून हलली नसेल… आमची नजरानजर झाली… ती दीनवाणी हसली आणि तिच्या डोळ्याला पुन्हा झरझर लागली …. मी डोळे मिटून एक आवंढा गिळला तेव्हा माझे दोन्ही कानावरील पट्ट्या ओल्या झाल्या...म्हणजे मीही रडत होतो….

आयुष्याच्या या प्रवासात मी अर्ध्या वाटेवर तिला आणि सोन्याला सोडून जाईन अशी धास्ती तिने नसेल ना घेतली.....
मला लग्नाचा दिवस ते आत्तापर्यन्तचा सर्व प्रवास आठवला… " आयुष्याच्या सर्व प्रसंगात एकमेकांना साथ करू" अशा शपथा आंम्ही लग्नाआधीही किती वेळा घेल्या होत्या…. मग आता का मी एवढा कृतघ्न झालो होतो,स्वार्थी झालो होतो.... तिला अर्ध्या वाटेवर सोडून निघून चाललो होतो....
माझ्या शिवाय सोन्याला घेवून ती कशी काय या संसाराचा गाढा हाकणार होती … मुलाला मोठे करून डॉक्टर / इंजिनेर करण्यासाठी एकटीच काबाडकष्ट करणार होति... माझ्या म्हातारया झालेल्या आई बाबांना सांभाळणार होती….
पुन्हा मी डोळे उघडले…. आता काचे पलीकडे तिच्या बरोबर माझा सोनुल्या पण तिच्या कडेवर होता … एक हात हलवून माझ्या कडे बघत राहिला…. जणू मला बाहेर बोलावत होता ज्याच्या अंगा खांद्यावर वर मी उड्या मारल्या तो बाबा असा निपचित कसा पडलाय?… असा प्रश्न त्याला बिचार्याला पडला असणार …....

मृत्युपत्र का व कसे

माणसाच्या जन्माबरोबरच त्याच्या मृत्यु हि जन्म घेत असतो. आणि त्या हर एखाद्यला मृत्युपत्र किंवा Will याबद्दल विचारले तर त्यात  वाईट किंवा नाराज होण्या सारखी गोष्टच काय? जो जन्माला आला तो कधी न कधी तरी जाणारच. आता जाण्या अगोदर संपूर्ण आयुष्यात त्याने  जे काही कमावलेले असेल,  भले तो माणूस लखपती, करोडपती नसेल त्याच्या वाटणीचे जे काही असते ते आपल्या पाश्चात कुटुंबातील जवळच्या व्यक्तीला मिळावे अशीच त्याची इच्छा असते. 

पण जर त्या व्यक्तीने आपले मृत्युपत्र तयार केलेले नसेल त्यातून मृत् पावलेली व्यक्ती कुटुंब प्रमुख असेल तर त्याच्या पाठीमागे जे  वारस पात्र उरतात, त्यांना खरा लाभ मिळेपर्यंत त्यांचे  हाल होतात, खूप मनस्ताप भोगावा लागतो, सर्व ठिकाणी मृत्युचा दाखला देवूनही प्रसंगी निराशा पदरी पडते आणि  लाभ मिळण्यास विनाकारण उशीर होतो. पण जर मृत्युपत्र केले असेल तर मात्र हि प्रक्रिया खूप सोपी कमी कालावधीत होते. आणि आजकालच्या धकाधकीच्या, असुरक्षित जीवनात जिथे कधी काय होईल याचा नेम नाही. अशा वेळी साधारण ५० शीच्या आसपास मृत्युपत्र केले तरी हरकत काहीच नाही.
मृत्युपत्राची नोंदणी कायद्याने आवश्यक नाही पण केलेली असल्यास चांगले , म्हणजे आपली प्रत गहाळ झाल्यास सरकारी कार्यालयातून खरी प्रत मिळू शकते

समाजात मृत्यूपत्र बाबत जे  गैरसमज आहेत, ते दूर करण्याचा एक प्रयत्न :-

१) मृत्यूपत्र करण्या साठी वकिलाची गरज नसते; साध्या फुलस्केप पेपर वर किवा A४ साईझ पेपर वर  सुद्धा ते करता येते. कोर्ट फी,  स्टंप पेपर याचीही काही जरूर नाही.

२) तुम्ही स्वतः आयुषयात कमावलेल्या सर्व चल- अचल (Libalities & Assets) चा त्यात समावेश करावा.
३) जर वारस आज्ञानी, लहान , किवा मतीमंद असेल तर मृत्यूपत्र द्वारे एक विश्वस्त नेमावा जो सर्व प्रकारे अंमलबजावणीस जबाबदार असेल. 

४) तुमचे मृत्युपत्र हे केव्हाही रद्द करता येते व बदलता  येते, किंवा त्यात प्रसंगानुरूप हवे तेव्हा,  हवे तेवढे बदलही करता येतात. पण नवीन मृत्युपत्रात , जुने मृत्युपत्र (तारखेचा उल्लेख करून) रद्द कले असे नमूद करावे अथवा ते फाडून नाहीसे करावे. 

५) मृत्युपत्रावर किमान दोन विश्वस्तांची / साक्षीदारांची सही त्यांच्या नाव पत्ता सहित घ्यावी , पण जे वारस असतील ते विश्वस्त म्हणून सहीला पात्र नाहीत हे  लक्षात घ्यावे. 

६) मृत्युपत्र बनवल्यावर त्याची माहिती सर्व वारसांना  द्यावी व त्यांना माहित आहे अशा ठिकाणी मृत्युपत्र  ठेवावे. 

 आपल्या माहितीकरिता खाली मृत्युपत्र नमुना देत आहे. जर मायाजाल वरून थेट हवे असेल तर मृत्युपत्र क्रमांक-१ साधे मृत्यूपत्र साठी  इथे  टीचकी मारा.

श्री. बेरारकर काका ......

मी जेव्हा पाचवी ते सातवी कळव्याच्या ज्ञानप्रसारणी शाळेत शिकत होतो तेव्हाचा माझा एक मित्र श्याम बेरारकर हा मला आठवतो. त्यावेळी नुसता आमच्या वर्गात नाही तर सर्व शाळेत आपल्या हसतमुख , खोडकर गमत्या स्वभावाने परिचयाचा होता. सतत डावा हात अडवा करून आपली खाली सरणारी शाळेची खाकी विजार (Pant) सावरत असायचा जोडीला  सु, सु, करीत नाकाने आवाज करीत श्वास घ्यायचा.

भारत पाक फाळणी एक स्मृती

सन १९४७ ला भारत पाक फाळणी झाली. तेव्हा परिस्थिती खूपच बेकार होती अंदाजे ५ लाख माणसे मारली गेली.  ज्या कटू आठवणी आहेत  त्याची हि छायाचित्र.  मोठ्या आकारात पाहण्यासाठी चित्रावर  टीचकी मारा.

गाडीतला तो ...

शनिवार असल्याने गाडीला तुरळक गर्दी होती.  पुढील स्टेशनावर मला उतरायचे असल्याने मी दरवाजातच उभा होतो. एवढ्यात माझ्या बाजूला दोन्ही पायाने अपंग असलेला एक तरुण मुलगा आपली चारचाकी ढकलगाडी (Trolly )घेवून दरवाजाजवळ येवून बसून राहिला. त्यालाही पुढील स्टेशनावर उतरायचे होते. आता डब्यातील सर्वांचे लक्ष त्या मुलाकडे लागले होते काहीजण कुतूहल म्हणून तर काहीजण चिंता म्हणून. कारण जे  त्याच्या मागे येवून उभे राहिले होते ते हा कधी उतरणार आणि त्यानंतर मग आपल्यला कधी उतरायला मिळणार याच  चिंतेत होते. त्याला मात्र त्याची फिकीर नव्हती,  तो बिनधास्त होता. आपल्याला मिळालेली चिल्लर रक्कम हातात खुळखुळवत बाहेरील पळणारी दृश बघत होता. आता गाडीचा वेग मंदावला कारण  पहिला डबा  स्टेशनात शिरत होता. 

अरे ... हा तर महापूर

गेले दोन दिवस लोकल ट्रेन चे जे काही प्रताप चालले आहेत त्याने सामान्य प्रवाशांचे  खूपच हाल  झाले.  मीही कळवा येथे ट्रेन येत नव्हती म्हणून ठाण्याला जाण्यासाठी बसमध्ये बसलो. गाडी जशी स्टेशनच्या परिसरात आली  ती  तिथेच अडकून पडली. खिडकीतून पहिले तर बसच्या मागेपुढे सर्व बाजूला फक्त टूर टूर  करणाऱ्या  ऑटो रिक्षाच दिसत होत्या. आता स्टेशन पर्यंत चालत जाण्याशिव्याय पर्याय नव्हता. खरच काय गमंत आहे पहा भारतात पेट्रोल, डिझेल यांचे भाव नियमित वाढत असताना रोज हजारोंच्या संख्येने नवीन वाहने कशी काय रस्त्यावर दाखल  होतात?.  हेच जर मी ऑटो रिक्षात बसलो असतो तर दुचाकी वाले इकडून,  तिकडून आपल्या गाडीला वाट देत,  प्रसंगी पादचारी मार्गावर गाडी चढवून पुढे जायला मागतात. जणू पळा,पळा कोण पुढे पळतो  हि स्पर्धा लागली कि काय? असे वाटते.  हा गाड्यांचा महापूर नव्हे काय?

           मग वाटायला लागले कि आपल्या इकडे महापुराची काहीच कमी नाही.

मुंबईची जुनी ओळख

ज्या मुंबईत आपण राहतो त्याची शतक अगोदरची ओळख या छायाचित्रांच्या माध्यमातून . माहिती आभार मायाजालवरून .

कोल्हापूर

डी २२/१२/२०१२ ला कोल्हापूरला जाण्याचा योग आला. आणि महाराष्ट्रातल्या साडेतीन शक्तीपिठातल्या एका देवीचे दर्शन झाले. त्यानंतर जोतीबा , नृसिंहवाडी , चिन्मय गणपती, कणेरी मठ या ठिकाणी फिरणे झाले. त्यापैकी काही ठिकाणी सुरक्षिततेच्या  दृष्टीने छायाचित्रणास बंदी घातली आहे म्हणून इथे ते दाखविलेले नाही.

 १) चित्र:- करवीर निवासिनी श्रीमहालक्ष्मी

आपण सारे अर्जुन

मुंबईची लोकल म्हणजे मुंबईची जीवन वाहिनी आहे. लोकल ट्रेन ने प्रवास करणे हा लोकांच्या जीवनाचा एक अविभाज्य भागच  बनला आहे. याच लोकल ने मी हि प्रवास करतो, माझी पाठीवरची बॅग ठेवली कि माझी नजर पोहचते तिथ पर्यंत मी पाहतो तर तेव्हा मला विविध रंगी, विविध ढंगी, विविध जाती धर्म , पंथाचे लोक एका छोट्या जागेत सामावलेले पाहायला मिळतात. या मध्ये कोणी काळा तर कोणी गोरा, कोणी ऊंच तर कोणी ठेंगू , कोणी तरुण कॉलेज कुमार तर कोणी निवृत्तीला आलेले सदगृहस्त, कोणी नीटनेटका कडक इस्त्री केलेल्या कपड्यात तर कोणी गबाळा, कोणी घाऱ्या डोळ्यांचा तर कोणी नीळा , तपकिरी. प्रत्येकाची चण वेगळी, शरीराची ठेवण वेगळी. पुन्हा हे सगळे जण कसे आपआपल्या उद्योगात मग्न. कोणाचे पेपर वाचन, तर कोणाचे पुस्तक वाचन, कोणी mobile वरती गाणी ऐकण्यात मग्न तर कोणी डोळे मिटून आपल्याच नादात तल्लीन, या प्रवासात जे रोज भेटतात त्यांचा एक समूह (Group ) तयार झालेला असतो. आणि मग त्यांच्यात एक प्रकारचे वेगळे नाते तयार झालेले असते. या भावनिक बंधातून एकत्र येवून स्वखर्चाने दसरा आणि आषाढी एकादशी सारखे सण साजरा करतात. या दोन दिवशी संपूर्ण गाडीमध्ये पताका,फुले यांनी गाडी सजवून देवांचे फोटो लावून पूजा केली जाते प्रसाद वाटला जातो.  इतर दिवशीही  रोजाचा ढोकळा, इडली, सामोसा असा काहीना काही नाश्ता ते लोक (वर्गणी काढून) करतात.

सुमारे शतक पूर्वचा भारत एक स्मृती

ज्या भारतात आपण राहतो त्याचे साधारण शतक पूर्व कसे रूप होते ते पहायचे आहे काय मग खालील   चित्रे  पहा.

 

जागरूक बना

मित्रहो

आपण सर्वांनी Gas  Cylinder  च्या बाबतीत जागरूक असले पाहिजे या दृशीने मी आज एक गोष्ट महित झालि आहे ती तुम्हाला सांगू इच्छितो. आपण स्वतः बरोबर इतरांनाहि जागरूक करावे.
आपल्या रोजच्या वापरत येणारा Gas  Cylinder हा कोणत्या दिवसा पर्यन्त कार्यक्षम राहाणार आहे हे कसे ओळखावे ते पहा.
१) Cylender च्या volve च्या भोवती ज्या 3 पट्ट्या असतात त्यावर A B C D अशा खुणा असतात आणि ज्या वर्षी Cylender expire  होणार त्याचे  वर्ष छापलेले असते. आकृती मध्ये पिवळ्या वर्तुळातील खुणा पहावी. म्हणजे जसे कि A /१२, किंवा D/१५  यापैकी पहिले A B C D म्हणजे वर्षाचे चार भाग केलेले असतात. म्हणून A म्हणजे जाने. फेब्रु. मार्चं आणि B म्हणजे एप्रिल मे जून होय तर "C"  म्हणजे जुल,ऑगस्ट,सप्टेम्बर, आणि D म्हणजे ऑक्टोबर,नोव्हेब,डिसेबर  होय.   
आता A /१२ म्हणजे तो Cylender साल २०१२ च्या जाने. फेब्रु. मार्चं पर्यंतच कार्यक्षम आहे. त्या नन्तर तो पुन्हा वापारात यायला नकोय असा होतो. आणि जर तुम्हाला असा Expiry  date  नन्तर ही भरलेला गॅस आढळला तर तो सुरक्षितत रित्या वापरण्यास अयोग्य आहे असा होतो. तेव्हा पुढच्या वेळी गस गेस वाला दारात आला असता प्रथम ती पट्टी तपसून पहावी.म्हणजे पुढील होणारा अपघात टाळ्ता येईल. 

दृष्टी भ्रम अर्थात ILLUSION

एकदा अकबर बादशाहने बिरबलला एक प्रश्न विचारला कि "खरे आणि खोटे यात अंतर किती?"  बिरबलाने लगेच उत्तर दिले कि "चार बोटे". बादशहा चाट पडला म्हणाला कि कसे काय? तेव्हा  बिरबलाने त्वरित समजावले कि कान आणि डोळे यात चार बोटांचे अंतर असते म्हणजे  जे आपल्या कानाने ऐकू येते त्यावर भले आपण विशास ठेवू न ठेवू  पण जे आपण डोळ्याने पहातो त्या नक्कीच खऱ्या आहेत असे समजावे. बिरबलाने सांगितले ते खरेच होते.

शुभशकून

ज्या दिवशी मी या अनुदिनीला सुरवात केली त्या दिवशी घरी गेलो आणि शुभशकून घडून आला. म्हणजे झाले असे कि मला पाहताच माझ्या मुलाने एक घडी केलेला कागद मला दाखविला आणि म्हणाला कि मी एका गणपतीचे चित्र काढले आहे. सध्या शाळेला सुट्टी असल्याने त्याचे काही ना काही उद्योग सुरू  असतात. माझा मुलगा सोहम (वय वर्षे ९ ) ज्याच्या नावाने मी हि अनुदिनी चालू केली आहे हा इंग्रेजी माध्यमात इयत्ता ३ री मध्ये शिकत असुन त्याची पहिल्या पासून चित्रकला खूप चांगली आहे. त्याने एका वहिच्या मुखपृष्टावरील कार्टून गणपतीचे हुबेहूब चित्र त्या कागदावर काढले होते. तेच चित्र मी खाली पोस्ट  केले आहे. हा मला एक प्रकारे चांगला शकून वाटला.  

 बरे असो!   या अनुदिनीवरील लेख हे संकीर्ण असणार आहेत.

श्रीगणेशा

मित्रहो ,
हि तर आत्ताशी सुरवात आहे अजून बराच मोठी मजल मला गाठायची आहे. आत्तापर्यंत जे मनात साचून राहिले आहे, जे क्षण आयुष्यात आले त्यांना एकत्र गुंफायचे आहे.
धन्यवाद !